Najbardziej zmienna kolorystycznie rasa
Texas Longhorny: najbardziej zmienna kolorystyka spośród ras bydła. W przeciwieństwie do Herefordów (czerwone z białą głową) czy Holsteinów (czarno-białe plamy) – longhorny: prawie dowolne kombinacje kolorów, wzorów, znaków. Trudne hodowanie na wygląd. Inne cechy (długość rogów) zależą od środowiska, kolor – tylko genetyka.
Kolory
Prawie każdy: brązowy, czerwony, czarny, żółty, „ringstreaked”, „mulberry blue”. Biały: jaskrawy lub kremowy. Odcienie brązu: czekolada do jasnego łowia. Wyblakły krem = grullas (kolor żurawia kanadyjskiego).
Wzorce (Patterns)
Inne rasy: plamiste, splotowate, brydzone. Longhorny: wiele wzorców. Brydzone (jak welsh corgi). Pikowane, pasiaste, pestrze kontrastami. Jednolite z kilkoma znakami. Częste: czarne longhorny z białą plamą pikowaną na pośladkach (jak appaloosa). Często: ciemna linia po grzbiecie lub pierścień jaśniejszy wokół dzioba.
Genetyka koloru
Dwa pigmenty: czarny (Eumelanin) i czerwony (Phaeomelanin). Eumelanin: czarny→szary wg stężenia. Phaeomelanin: ciemnoczerwony→jasnożółty wg stężenia. Gdy geny nie aktywują pigmentu – biały. Mieszanki pigmentów + brak w różnych miejscach = niemal nieskończona odmianowość.
Hodowla na wygląd
Niektorzy hodowcy: niemożliwe. Czarny byk + czarna krowa -> cielę zupełnie innego koloru/kompozycji. 8 genów kierujących kolorem -> 26 000+ kombinacji genotypów. Ogromna szansa na zmienność.