Zachowanie zwierząt rzadko jest losowe. Niezależnie od tego, czy stworzenie poluje, ucieka, odpoczywa, czy się socjalizuje, jego działania zazwyczaj wynikają z kombinacji sił wewnętrznych i zewnętrznych. Zrozumienie, co stymuluje zachowanie, pomaga lepiej zrozumieć świat przyrody i jego mieszkańców.
Bodźce wewnętrzne
Bodźce wewnętrzne pochodzą z wnętrza ciała zwierzęcia. To fizjologiczne popędy motywujące zwierzę do konkretnych działań. Np. głód pcha zwierzę do poszukiwania pożywienia, a pragnienie – do szukania wody. Zmiany hormonalne, ból i zmęczenie też są tu, kształtując zachowanie od środka.
Bodźce zewnętrzne
Bodźce zewnętrzne przychodzą z otoczenia zwierzęcia. Mogą wywołać natychmiastowe reakcje behawioralne. Dźwięk zbliżającego się drapieżnika może sprawić, by zwierzę uciekło, a widok lub zapach potencjalnego partnera – by się zbliżyło. Zmiany temperatury, światła i pogody to też mocne sygnały zewnętrzne.
Uczenie i doświadczenie
Zwierzęta potrafią uczyć się przez bezpośrednie doświadczenie. Z czasem kojarzą konkretne bodźce z konkretnymi wynikami. Jeśli zwierzę zostanie nagrodzone za dane zachowanie, częściej je powtarza. Ten proces, zwany kondycjonowaniem, pozwala zwierzętom adaptować się do zmieniających się warunków.
Genetyka i dziedziczenie
Niektóre zachowania są "na sztywno" zaprogramowane genetycznie. Te cechy dziedziczone od rodziców wpływają na temperament i działania instynktowne. Np. niektóre zwierzęta są naturalnie bardziej agresywne lub ostrożne, nawet wychowywane w podobnych warunkach.
Interakcja społeczna
Zachowanie innych zwierząt mocno wpływa na działania jednostki. Gatunki społeczne często okazują kooperację, komunikację, koordynację grupową. Zwierzę żyjące w stadzie czy stacie może częściej angażować się w zachowania społeczne niż samotnik, pokazując, jak wspólnota kształtuje postawę.
Razem te czynniki tworzą złożoną sieć wpływów kierującą tym, jak zwierzęta zachowują się, przetrwają i wchodzą w interakcje z otoczeniem.