Linneusz, ojciec taksonomii, użył następujących fundamentalnych cech do rozdzielenia roślin od zwierząt:
1. Ruchomość: Linneusz zauważył, że rośliny są stacjonarne, a zwierzęta poruszają się swobodnie. To był dla niego podstawowy podział.
2. Odżywianie: Linneusz rozpoznał, że rośliny produkują własne pożywienie fotosyntezą, a zwierzęta konsumują inne organizmy pożywienia.
3. Rozmnażanie: Linneusz zanotował, że rośliny rozmnażają się płciowo przez kwiaty i nasiona, a zwierzęta płciowo przez parzenie i potomstwo. Jednak to nie było w pełni precyzyjne – niektóre rośliny rozmnażają się bezzpłodnie, a niektóre zwierzęta też.
4. Budowa: Linneusz obserwował, że rośliny mają sztywną, często drzewiastą budowę z liściami, łodygami, korzeniami, a zwierzęta miękkie tkanki i bardziej złożoną budowę wewnętrzną.
Kluczowe jest zrozumienie, że system Linneusza opierał się na obserwowalnych cechach. Był wielkim postępem dla swoich czasów, ale nie w pełni oddaje złożoność życia. Dziś używamy bardziej wyrafinowanego systemu opartego na relacjach ewolucyjnych i informacji genetycznych.
Mimo to, praca Linneusza położyła fundamenty nowoczesnej taksonomii, a jego system nomenklatury dwunazwowej (nazwa rodzaju i gatunku) wciąż jest używany.