Farmerzy Wielkich Równin zmagali się z wieloma wyzwaniami prowadzącymi do masowych upadków farm w późnym XIX i wczesnym XX wieku. Trzy kluczowe problemy wyglądają tak.
1. Nadprodukcja i spadające ceny
Rozwój rolnictwa stworzył nadpodaż pszenicy i innych upraw na rynku. Ceny drastycznie spadły, utrudniając farmerom zarabianie. Wielu zmuszono do produkcji jeszcze większej, by utrzymać się na pływie, utrwalając destrukcyjny cykl.
2. Susza i Pyłowa Misza
Wielkie Równiny naturalnie narażone na suszę. Silna susza w latach 30., pogorszona niezdrowymi praktykami rolniczymi, doprowadziła do Pyłowej Misy. Warstwa humusowa zamieniła się w pył, który wiatr odnosił, niszcząc uprawy i uniemożliwiając rolnictwo. To zmusziło wiele rodzin do opuszczenia ziemi.
3. Dług i egzekucje komornicze
Farmerzy często brali pożyczki na ziemię, maszyny, przybory. Gdy ceny spadły i uderzyła susza, nie mogli spłacić długów. Banki egzekwowały farmy, zostawiając rodziny bezdomne i ubogie. Ograniczona interwencja rządu pozwalała na egzekucje bez większych hamunków.
Te problemy połączyły się w idealną burzę trudności ekonomicznych, ostatecznie zmuszając niezliczonych farmerów Wielkich Równin do utraty farm.