Archeolodzy ustalili współistnienie myśliwców Folsom i gigantycznych bizonów dzięki łącznym dowodom:
1. Bezpośrednie skojarzenie
Punkt Folsom we kościach bizona: Najsilniejszy dowód – odkrycie punktów Folsom (specyficzny typ grotu) wplecionych w kości wymarłych gigantycznych bizonów (Bison antiquus). To bezpośrednio dowodzi, że myśliwi używający tych grotów polowali na gigantyczne bizony.
Wykopaliska w miejscowościach Folsom: Miejsca jak Folsom w Nowym Meksyku dały liczne punkty Folsom obok kości bizonów. Kontekst tych znalezisk – punkty bezpośrednio przy kościach – potwierdza związek czasowy.
2. Stratygrafia
Warstwy osadów: Miejsca archeologiczne mają warstwy osadu gromadzące się w czasie. Badając stratygrafię, archeolodzy ustalają względny wiek artefaktów i skamieniałości. Punkty Folsom zawsze w warstwach z kośćmi gigantycznych bizonów – świadczy o współistnieniu.
3. Datowanie radiowęglowe
Datowanie skamieniałości i artefaktów: Datowanie radiowęglowe daje wiek liczbowy materiałów organicznych (kość, drewno). Datując kości bizona i punkty Folsom z tego samego miejsca, archeolodzy potwierdzają, że pochodzą z tego samego okresu – co wzmacnia tezę o współczesności.
4. Dowody paleontologiczne
Rozpowszechnienie gigantycznych bizonów: Rozpowszechnienie skamieniałości gigantycznych bizonów pokrywa się z obszarami występowania miejscowości Folsom, co wskazuje, że myśliwi celowali w te duże zwierzęta.
5. Analiza porównawcza
Podobne narzędzia polowe: Punkty Folsom zaprojektowane do polowania na dużą zwierzynę, a ich obecność obok kości gigantycznych bizonów potwierdza, że myśliwi silnie zależli od tych zwierząt.
Te łączne linie dowodów doprowadziły archeologów do pewnego wniosku: myśliwi Folsom i gigantyczne bizony byli współczesni, żyli i oddziaływać w Ameryce Północnej w późnym pleistocenie, ok. 10–12 tys. lat temu.