Jeżowie komunikują się głównie poprzez kombinację wokalizacji i języka ciała. Główne metody to:
- Puchanie i syczenie: przy zagrożeniu lub w obronie, by wydawać się większymi i groźniejszymi.
- Chrząkanie i chrapanie: wyraża zadowolenie, ekscytację lub niechęć w zależności od głośności.
- Cwierkanie i klikanie: wysokie dźwięki typowe w sezonie gończym i parzenia.
- Piskczenie: wyraża ból, dyskomfort lub stres.
- Stukanie zębami: szybkie stukanie sygnalizuje drażnienie lub frustrację.
- Stupanie łapami: zachowanie terytorialne rozprzestrzeniające zapach z gruczołów u stóp.
- Salwowanie (anointing): trącenie śliną i zapachem igieł i otoczenia, by przekazać informację.
- Poza ciała: zwijanie w kulkę to obrona; wystawione igły = czujność; przyłożone = komfort.
Zrozumienie tych sygnałów pomaga właścicielom interpretować zachowania jeża i odpowiednio reagować.