Dystanse migracji jeleni mocno zależą od gatunku, lokalizacji i warunków środowiskowych. Rozkład:
- Jelenie virginijskie (white-tailed deer): Zazwyczaj niemigracyjne, przebywają blisko miejsca posiłku i rozmnażania. Niektóre populacje, zwłaszcza na północy, migrują do 80 km (50 mil) sezonowo.
- Jelenie mułowe (mule deer): Słyną z dłuższych migracji, zwłaszcza w górach. Dystanse 80–160 km (50–100 mil), pojedyncze osobniki dalej.
- Renifery/Karibu: Silnie migracyjne, jedne z najdłuższych tras ssaków lądowych. Prze pokonują setki kilometrów między letnimi a zimowiskami, śledząc pożywienie i miejsca rozmnażania. Stado Porcupine w Ameryce Północnej pokonuje ponad 1600 km (1000 mil) rocznie.
Czynniki wpływające na dystans migracji:
- Dostępność pożywienia: Przemieszczają się tam, gdzie jest jedzenie, zwłaszczy zimą.
- Pogoda: Zimno i śnieg zmuszają do schylania się niżej lub na przyjaźniejsze tereny.
- Drapieżnictwo: Mogą migrować do rejonów z mniejszą liczbą drapieżników, zwłaszcza w sezonie porodowym.
- Rozwój ludzki: Urbanizacja i fragmentacja siedlisk zakłócają tradycyjne trasy i ograniczają ruchy.
Migracje jeleni to złożone zjawisko, ruchy indywidualne mogą się mocno różnić. Badania i obserwacje stale dostarczają nowych wglądów we wzorce migracyjne.