Daniele (Cervus elaphus) zamieszkują szerokie spektrum środowisk na półkuli północnej, ale najczęściej spotyka się je w:
Główne siedliska
- Lasy mieszane i iglaste: Schronienie, pożywienie (liście, igiełki, kora, grzyby), woda.
- Borowiny i zarośla: Przejściowe strefy lasu.
- Łąki i pastwiska (otwarte tereny): Bogate w trawy, zioła – doskonałe pastwiska.
- Tereny górskie i górskie: Do strefy górskiej, gdzie roślność pozwala na żywienie.
- Bagna i tereny podmokłe (rzadziej): Niektóre populacje (np. w delcie Dunaju).
Zasięg geograficzny
- Europa: Od Skandynawii po Śródziemnomorze, od Wielkiej Brytanii po Kaukaz. W Polsce powszechne w lasach (np. Puszcza Białowieska, Bieszczady, Puszcza Notecka).
- Azja Mniejsza, Kaukaz, Iran.
- Wprowadzone: Nowa Zelandia, Australia, Ameryka Północna (w tym USA – np. Teksas), Argentyna, Chile – tam często jako gatunek inwazyjny/łowiecki.
Adaptacja
Daniele są plastyczne ekologicznie. Ich zasięg rozszerza się w wyniku zmian krajobrazu przez człowieka (polana, uprawa pola, rezerwaty łowieckie), ale fragmentacja siedlisk i wypadki drożne to groźby.
Konkretne siedlisko zależy od podgatunku i lokalnych warunków. W Polsce to głównie lasy i pola uprawne na ich obrzeżach.