Nowoczesna Synteza, zwana też syntezą ewolucyjną, ujednolica teorię ewolucji przez selekcję naturalną Charliesa Darwina, zasady dziedziczenia Gregora Mendela i genetykę populacyjną. Termin wprowadził Julian Huxley w 1942 r., a ta ramy dają spójną interpretację mechanizmów napędzających zmiany ewolucyjne.
Teoria Darwina wyjaśniała, jak organizmy się adaptują w czasie, ale brakowała jej mechanizmów genetycznych. Odkrycie prac Mendela i rozwój genetyki populacyjnej dostarczyły narzędzia do wyjaśnienia, jak ewolucja faktycznie działa.
Nowoczesna Synteza łączy te dziedziny w jedną teorię wyjaśniającą ewolucję na poziomach mikroevolucji i makroevolucji. Mikroewolucja to małe zmiany w populacjach, np. przesunięcia częstotliwości alleli. Makroewolucja to zmiany wielkiego skali w długich okresach, w tym specjacja i wymieranie.
Teoria ta pomyślnie wyjaśnia zjawiska od odporności bakterii na antybiotyki po dywersyfikację życia. Pozostaje najszerszo akceptowaną ramą zrozumienia ewolucji, choć ciągłe odkrycia ją wzbogacają.