Niesamowicie długie szyje żyraf budzą fascynację i ciekawość naukowców. Panąca teza to „teoria konkurencji”. Zaproponowana w XVIII w. przez Jean-Baptista Lamarcka, dopracowana przez Charlesa Darwina – łączy wydłużenie szyi z konkurencją o pożywienie:
- Konkurencja o roślinność: Żyrafy żywią się liśćmi i pąkami drzew/krzewów. Na sawannie afrykańskiej te pokarmy są wysoko, a konkurencja z innymi roślinożercami intensywna.
- Adaptacja do osiągania wysokiej roślinności: Przez pokolenia jednostki z dłuższymi szyjami lepiej uzyskiwały pożywienie, miały większe szanse na przetrwanie i rozmnażanie.
- Selekcja płciowa: Samce żyraf walczą „neckingiem” – uderzają i pchają się szyjami. Dłuższa szyja może oznaczać siłę i dominację, przyciągając partnerki.
- Mechanizmy rozwojowe: Żyrafy mają nietypowo dużą liczbę kręgów szyjnych, zmodyfikowane kształty kręgów, intensywny wzrost kości w rozwoju, wyspecjalizowane mięśnie i więzadła szyi.
Teoria ewolucji przez selekcję naturalną daje najbardziej przekonujące wyjaśnienie powstania długich szyi żyraf. Przez czas konkurencja o pożywienie, selekcja płciowa i zmiany rozwojowe dały dzisiejszą niesamowitą długość szyi.