Tradycja jeździecka nakazuje czysto splataną grzywę (i ogon w niektórych dyscyplinach) na wystawach. Rozmiar i położenie warkoczy może podkreślić silną szyję i zamaskować słabą. Znajomość stylu dla swojej dyscypliny i poprawne plecenie zwiększa szanse na wysokie oceny.
Dressage
Konie w dressage noszą warkocze „guzikowe” (button), pokazujące mięśnie szyi. Plece 5–7,5 cm partię luźno na górze, ściszając w dół. Po złożeniu końca dołącza gruby nitkę/wełnę i igłą przeciąga przez górę warkocza u grzbietu, robiąc pętelkę. Z pętelki formuje „guzik” (kulka), zszywa. Justin Ridgewell (groomer kanadzkiej drużyny olimpijskiej) poleca woskowaną nitkę.
Hunter/Jumper
Krótkie warkoczy wiszące ok. 2,5 cm od grzbietu. Partii 1–2,5 cm, ciasne plecenie, zapięcie nitką/wełną w kolorze włosów. Haczyk do dywanów (rug hook) lub igła crochet przeciąga koniec warkocza przez górę u grzbietu i związuje. Warkocz leży płasko na szyi.
Araby
Długą grzywę araba plece się w francuską warkocz (running braid) w dół grzbietu. Podkreśla długą szyję i delikatną twarz. Słaba szyja – warkocz na górze, by maskować; gruba szyja – warkocz niżej. Zapięcie nitką/gumkami w kolorze włosów. Czołówka tak samo.
Western
„Bandowanie” (banding): dzielenie grzywy na wąskie partie (ok. 1 cm) i zakręcanie gumek w kolorze włosów na górze każdej. Włosy leżą płasko, gruba szyja kwaternika wydaje się szalsza.
Ogony
Splątany ogon dodaje elegancji w hunter/jumper. Podkreśla mięśnie tylnego kwadrantu. Trzy pasma na górze ogona, francuska warkocz w dół do 5 cm od końca ogonowego kręgosłupu, ciągając pasma z tyłu ogona. Płaski, czysty górny pół ogona. Reszta pleciona w zwykłą warkocz (pigtail), którą owija lub zapętla wokół splatanej połowy.