Gorączka trawowa, znana też jako equine grass sickness (EGS), to choroba nerwów koordynujących ruchy jelit i trawienie. Choroba prawie zawsze śmiertelna, ale nie zakaźna. Występuje najczęściej wiosną i jesienią, gdy wzrost trawy jest największy. Najbardziej powszechna w Wielkiej Brytanii, występuje też w Europie Północnej i Irlandii. Do 2011 r. zdiagnozowano 2 przypadki w Ameryce Północnej.
Typy gorączki trawowej
Są trzy typy EGS: ostry (acute), podostry (sub-acute) i przewlekły (chronic). Choroba uszkadza układ nerwowy sterujący funkcjami nieprownymi, powodując paraliż jelit. W ostrym nagłym wystąpieniu konie wykazują objawy silnego kolika. Z podostrym – te same objawy, ale łagodniejsze. Stopniowo tracą wagę, aż wyglądają jak chude charty. W przewlekłej formie konie stają się apatyczne, zdepresyjne i mają trudności z jedzeniem.
Przyczyna
Mimo ponad 100 lat badań, przyczyna EGS nieznana. Naukowcy podejrzewają związek z niedoborem selenu i obniżonymi antyoksydantami. Inna hipoteza: bakteria Clostridium botulinum w glebie.
Objawy
Szybkie tętno, zmęczenie, obfite ślinienie, distensja jelita cienkiego, drgania mięśni, dysfagia, przemienne pocenie się wzdłuż szyi i boków. Objawy wynikają z zapchania jelita grubego i uszkodzenia nerwów.
Diagnoza
Trudna – nie wszystkie konie wykazują wszystkie objawy, trudno odróżnić od kolika. Badania krwi i płynu brzusznego w połączeniu z objawami pomagają, ale pewna diagnoza tylko po śmierci i usunięciu jelita cienkiego.
Leczenie
Ostry i podostry EGS prawie zawsze śmiertelne mimo interwencji – zazwyczaj nie leczy się, koń umiera lub jest usypiany w ciągu 2 dni. Konie z przewlekłą formą, które można namówić do jedzenia posiekanych warzyw, trawy i pasz wysokiego energii zamoczonych w melasie, mają większą szansę. Inne leczenie: płyny dożylne (przeciw odwodnieniu), leki zwiększające ruchomość jelit, ciągły kontakt z człowiekiem, częste strzyżenie (przeciw poceniu się i hipotermii). Według Equine Grass Sickness Fund, konie przeżyjące miesiąc po diagnozie są prawdopodobnie odporne.
Konie w grupie ryzyka
Konie żyjące w promieniu 6 mil od zainfekowanych są bardziej narażone na zachorowanie w ciągu miesiąca. Ryzyko maleje z promieniem. EGS nie przenosi się muchami, toksynami ani od konia do konia. Młode konie, do 7 lat, najbardziej narażone.
Profilaktyka
Właściciele w obszarach zagrożonych mogą: nie stajenować ani nie wypasawać na wysokoryzykownych terenach (z zdiagnozowanymi przypadkami), suplementować dietę sianem (szczególnie kwiecień–czerwiec), nie kopć ani nie zakłócać gleby na pastwiskach, usuwać gnoje ręcznie, odkładać odrobaczanie przed wiosną (zwiększa ryzyko), unikać zmian na pastwiskach wiosną (kupno nowych koni, przenoszenie, gwałtowne zmiany diety). Zmiana diety to jeden z najwyższych czynników ryzyka.