Anatomia i funkcja
Aparat zawiesiny konia składa się z wiązań, ścięgien i mięśni, które wspierają jego skokowe stawy. Ścięgna biegają od skokowych stawów w górę tyłu nogi i wokół samego skokowego stawu. To mięśnie i wiązadła odpowiadające za unoszenie i opuszczanie kopyt konia. Działają też jako amortyzatory w nogach. Przeciążenie może spowodować urazy tych wiązań.
Narasty wiązań
Większość urazów zawiesiny występuje, gdy wiązadło staje się tak rozciągnięte, że fizycznie nie może wrócić na miejsce. Dzieje się tak, gdy koń jest przeładowany, zmęczony lub pracuje na bardzo głębokim podłożu. Te urazy są odpowiednikiem narazenia kolana lub skokowego stawu u człowieka i leczy się je odpoczynkiem i lekami. W większości przypadków narastane wiązadła goją same i wracają do formy, jeśli koń dostaje przerwę od wszelkiej aktywności wymagającej wysiłku.
Przerwy wiązań
W niektórych przypadkach wiązadło zawiesiny jest rozciągnięte do punktu pęknięcia. To znacznie poważniejszy uraz, bo stanowi uszkodzenie strukturalne i może powodować bardziej poważne chromoty. Mogą występować dramatyczne objawy fizyczne, np. wiązadło zwoi się w kłębek na tylnej stronie nogi zamiast sięgać do skokowego stawu. Przerwane wiązadła zawiesiny mogą wymagać operacji na przyczepienie i nie gwarantuje się, że zagoją.
Zapalenie wiązań (Desmopatia)
Zapalenia lub dziury w wiązadłach nazywane są desmopatią zawiesiny i mogą dotyczyć różnych wiązań w aparacie zawiesiny. Stały zużycie i tarcie nóg konia może wywoływać te zmiany, które są szczególnie częste tam, gdzie wiązadła tarzą się o kości lub inne wiązadła. Zapalenia wymagają przerwy i zazwyczaj goją w 3–6 miesięcy przy odpowiednim odpoczynku.