Test Coggins – nie choroba, a badanie
Coggins to nie nazwa choroby, a test wykrywający wirus anemii zakaźnej koni (EIAV – Equine Infectious Anemia Virus). Właściciele koni częściej spotykają termin "Coggins" niż nazwę samej choroby, ponieważ przepisy państwowe wymagają negatywnego wyniku tego testu (świadectwa Coggins) przed udziałem konia w zawodach, transportem za granicę stanu, a w niektórych regionach także przed sprzedażą zwierzęcia. Badanie należy powtarzać co rok, a w niektórych stanach USA nawet co pół roku.
Znaczenie anemii zakaźnej koni
Anemia zakaźna koni, zwana też gorączką bagienną, to choroba zakaźna atakująca układ odpornościowy. Rozprzestrzenia się głównie za pomocą krewopijnych owadów – przede wszystkim much konnych – ale może zarażać także przez niepoprawne stosowanie strzykawek, narzędzi dentystycznych lub wspólne trense.
Historia odkrycia
Pierwsze zapisy o EIAV pochodzą z początku lat 40. XIX wieku. Jedna z najgorszych epidemii wydarzyła się w Nowym Hampshire w latach 40. XX wieku, gdy 77 koni zmarło lub zostało uśmiercone. W 1970 r. dr Leroy Coggins opracował pierwszą skuteczną metodę laboratoryjną diagnostyki EIAV, stąd nazwa testu.
Formy przebiegu choroby
- Ostra (acute): następuje gwałtownie, głównym objawem jest gorączka; diagnoza często bywa pomijana.
- Przewlekła (chronic): konie, które przeżyły pierwszą infekcję, mogą przeżywać nawroty objawów.
- Stan nosicielski (carrier): konie bezobjawowe, ale z pozytywnym wynikiem testu Coggins, zdolne do przekazywania wirusa innym koniom.
Objawy kliniczne
Konie z formą ostrą zazwyczaj giną w krótkim czasie. Forma przewlekła objawia się nawracającymi gorączkami (40,5–42,2°C), utratą apetytu, chudnięciem, obrzękami nóg i brzucha, krwawieniami błon śluzowych i nieprawidłowym rytmem serca. Nosiciele bezobjawowi rzadko pokazują znaki choroby, chyba że zostaną zestresowani.
Rozwiązania prawne i medyczne
Nie ma szczepionki ani leczenia na EIAV. Przepisy nakazują uśmiercenie konia z pozytywnym wynikiem, sprzedaż na ubojęstwo lub dożywotnią kwarantannę w odległości min. 200 jardów (ok. 183 m) od innych koni – poza zasięgiem przenoszenia choroby.
Ostrzeżenie
Właściciele koni z pozytywnym wynikiem mają ograniczone opcje. Niemniej, nieprzeprowadzanie testu to gorsze rozwiązanie. Można chronić swoje zwierzęta, trzymając je z dala od nietestowanych koni.