O kopycie konia

„Bez kopyta, bez konia” – stare przysłowie. Choć z tego samego materiału co nasze paznokcie, kopyto jest znacznie bardziej życiowe dla konia. Kopyta to wszystko, co oddziela 500+ kg zwierzęcia od gruntu. Jeśli koń straci kopyta – prawie zawsze umiera. Dlatego dobry kowal (farrier) jest tak istotny. Kopyta tak skomplikowane, że potrzebują weterynarza i kowala.

Identyfikacja

Kopyta na samym dole nogi konia, ponia, muła, zebry, osła. Zewnętrzna i wewnętrzna część. Zewnętrzna warstwa (laminy) rośnie cały czas, bez nerwów. Jak ludzkie paznokcie – tylko twardsze. Wewnętrzna część = skomplikowany organ z kośćmi i systemem amortyzacji. Kolory: czarne, brązowe, różowe, pasiaste.

Historia

Najstarszy znany przodek konia, Eohippus (50 mln lat temu), miał 5 palców. W ewolucji trzeci palec stał się głównym nośnym. Z czasem stał się tak gruby jak reszta nogi. Pozostałości dwóch innych palców = kasztanki konia. Duże, kubkowate kopyto lepiej uciekało wrogom po łąkach i pustyniach niż palce.

Cechy

Zewnętrzne kopyto = pancerz dla wewnętrznego, gdzie skomplikowane. Trzymając kopyto do czyszczenia (jak na obrazku), zobaczysz V na dole – to „widelec”, główny organ amortyzujący. W środku trzy kości łączą układ szkieletowy, mięśnie, ścięgna i naczynia krwionośne ze stopą.

Funkcja

Kopyta = amortyzatory i opony konia. Nie tylko pozwalają uciekać szybciej, ale chronią szkielet przed rozpadem przy uderzeniu 500+ kg w galopie.

Ostrzeżenie

Widelec kopyta niesamowicie czuły. Jeśli dotknie gruntu – koń w agoni. Kopyto chroni widelec i kości. Unikaj uderzania widelca wykopnikiem przy czyszczeniu.

Nieporozumienia

Nie każdy koń/pony potrzebuje kopyta – zależy od zdrowia kopyta i pracy na betonie/twardych powierzchniach.