Wstęp
Dwa główne style jazdy: angielski i western. Oba mają siodła do innych funkcji. Oba mają ramę (tree) – drewnianą lub podobną – jako siedzisko i poduszkowanie chroniące grzbiet konia. Wiele wariacji obu typów.
Geneza (Roots)
- Historycy: najpierw koce against chafing i trzymanie w siodle. Potem wypełniane senną. Pierwsze siodło z drzewem – Sarmaci ok. 1 r. n.e. (według „The Ultimate Horse Book”). Najstarsze znalezione siodło – grobowiec Pazyryk 3000 r. p.n.e. (Syberia, suchy klimat zachował). Oba style wywodzą się z siodeł kawalerii, ale przeszły rewolucje przy innych zadaniach koni.
Funkcje (Functions)
- Western: od siodeł hiszpańskich konkwistadorów. Kowboje cały dzień w siodle, żyli z lądu – potrzebowali maksymalnego komfortu i miejsc na liny, jedzenie, koc. Angielscy: jeździli parę godzin dziennie (foxhunting, sporty, rekreacja). Siodła musiały być lekkie, by koń skakał i galopował.
Rozmiar (Size)
- Western daleko większe i cięższe. Choć cięższe dla jeźdźca, rozkładają wagę jeźdźca i sprzętu równomiejscie na grzbiecie konia. Więcej poduszkowania, miejsc na sprzęt, dwa girthy (cinchy) zamiast jednego (angielskie). Angielskie to tylko siedzisko – brak miejsc na sprzęt.
Części (Parts)
- Western: wysokie siedzisko, róg (horn) z przodu przy szyi, długie, grube szpilki sztang (fenders). Angielskie: brak rogu, cienkie szpilki, jeździec bardziej do przodu. Siodło all-purpose/skokowe ma okrągłe płaty kolanowe – brak w western. Western jeździec siedzi dalej w tył.
Znaczenie (Significance)
- Główny chód: trot. Wystarczająco szybki do pracy/ćwiczeń, nie męczy jak galop. Angielski: trudno usiąść w trocie – jeździec robi „posting” (wstaje co drugą fałę). Western: trot/jog w siodle western to komfort – dzięki rozmiarowi i konstrukcji.
Wybór stylu to kwestia tradycji, celów i preferencji – oba mają swoją logikę.