Siodła westernowe ewoluowały przez dekady, by pomagać jeźdźcowi w konkretnej pracy. Początkowo siodła robocze – komfort i stabilność dla kowbojów spędzających całe dni w siodle. Rozwijały róg siodła (do łapania na lazo) i płaskie, szerokie sterzy do równowagi. Dziś: lżejsze do rekreacji i barrel racingu, bogato ozdobne do konkursów.
Historia siodła westernowego
Wywodzi się z siodła hiszpańskiego vaquero, przywiezionego do Meksyku. Pierwsze oparte na siodłach wojskowych hiszpańskich – bez rogu. Zwierzę złapane na lazo przywiązywano do pierścienia D lub do ogona. W XIX w. opracowano drzewo (tree) – ramę rozkładającą ciężar. Siodło z garbowanej skóry szyte i gwoździone na drzewo. Rozwój garbowania -> miększa skóra, mniej sztywne, mniej "wyjeżdżania".
Róg siodła (Saddlehorn)
Wynalazca nieznany, ale rysunki z ~200 lat temu pokazują rogi. Powstało z konieczności – inne metody przyspinania liny nie działały. Rogi wyrzeźbione z drewna, stabilny punkt do przyczepienia liny. Meksykańscy vaqueros potrafili złapać lazem, potem szybko owinąć linę na rogu. Nowicjusze ryzykowali utratą kciuka (skupienie pod liną) – wynaleźli technikę: najpierw przywiązać linę do siodła, potem rzucać lazo.
Ozdobnictwo siodła
Dziwne dla sprzętu użytkowego, ale siodła westernowe często bogato ozdobne: wyciśnięte wzory, srebrne okładki i kołki. Tradycja wzrosła dzięki popularności "Buffalo" Billa Cody'ego, Wild West Show od 1883. Zawodnicy w elaborowanych strojach i siodłach. Przełamano wyobraźnię – bogato ozdobne siodło = status w kulturze kowbojskiej.
Nowoczesne siodła westernowe
Dziś siodło robocze wyewoluowało w tuzin specjalizacji, choć nawet rekreacyjne mają charakterystyczny róg i kształt roboczy. Barrel racing: głębsze siodełko, wyższy róg – stabilność w szybkich zakrętach. Siodełko często ze szamotu/surowca – lepszy chwyt. Reining: niski róg, nie przeszkadza rękom. Inne: all-event (hybryda), pleasure (lekki, wygodny).