Dźwięki wiktoriańskiego Londynu to kakofonia głosów, krzyków zwierząt i maszyn. Ulice wypełniało klikanie koczących konnych wózków, krzyki handlarzy ulicznych i krzyki ubogich. W powietrzu unosił się zapach dymu węglowego, obornika i rynków rybnych.
Konkretne dźwięki
- Ruch konno-wózowy: Ze szacunkowo 300 000 koni w Londynie w 1865 r., klikanie kopyt na bruku było wszędobylskie.
- Handlarze uliczni: Wołali swoje towary – jedzenie, napoje, odzież, artykuły gospodarcze – by przyciągnąć klientów.
- Ubodzy: Proszenie i wołania o pomoc były powszechne w mieście skrajnej ubóstwa.
- Dym węglowy: Głównopalne paliwo tworzyło wszędobylskie zanieczyszczenie powietrza i słynne "gęste mgły" (pea-souper fogs).
- Obornik: Konie produkowały ogromne ilości obornika, dodając do zapachów miasta.
- Rynki rybne: Świeże ryby sprzedawano na rynkach w całym mieście.
Wiktoriański Londyn był głośny i chaotyczny, ale pełen energii i witalności.