Orki wyewoluowały niesamowite adaptacje do słuchu podwodnego, pozwalające im lokalizować ofiary nawet w zamęconych głębinach.
1. Specjalistyczna anatomia
- Duża, tłusta głowa: Działa jak soczewka dźwiękowa, skupiając fale dźwiękowe na uchu wewnętrznym.
- Melon: Struktura z tłuszczu działająca jak projector dźwięku.
- Ucho wewnętrzne: Wyjątkowo czułe na wykrywanie słabych dźwięków podwodnych.
2. Echolokacja
Orki emitują kliki i gwizdy, które odbijają się od obiektów, w tym ofiar. Powracające echa pozwalają mózgowi ustalić rozmiar, kształt, odległość i prędkość celu.
3. Wrażliwość na dźwięk
Wykrywają nawet najsłabsze wibracje: ruchy ofiary, oddech, bicie serca.
4. Rozprzestrzenianie dźwięku pod wodą
Dźwięk pod wodą przyspiesza i zasięga dalej niż w powietrzu, co pozwala orkom na echolokację i słuch na dużych dystansach.