1. Specjalistyczna anatomia:
* duża, tłuszczowa głowa: Killerowe wieloryby mają dużą, bulwiastą głowę wypełnioną grubą warstwą tłuszczu. Ta tłusta tkanka zachowuje się jak soczewka dźwiękowa, skupiając fale dźwiękowe w kierunku ich ucha wewnętrznego.
* Melon: W ich głowie mają strukturę zwaną „melonem” wykonaną ze specjalnego rodzaju tkanki tłuszczowej. Ten melon działa jako projektor dźwiękowy, koncentrując fale dźwiękowe, aby stworzyć wiązkę dźwięku.
* ucho wewnętrzne: Killer wieloryby mają bardzo wrażliwe ucho wewnętrzne, które jest wyjątkowo dobre w wykrywaniu nawet słabych podwodnych dźwięków.
2. Echolokacja:
* Killer wieloryby wykorzystują technikę o nazwie Echolokalizację do nawigacji i polowania. Emitują kliknięcia i gwizdki, które podróżują przez wodę.
* Te dźwięki odbijają obiekty w wodzie, w tym ofiary, a echa wracają do wieloryba.
* Ich wyspecjalizowany mózg może analizować te echa, aby określić rozmiar, kształt, odległość, a nawet prędkość celu.
3. Wrażliwość dźwięku:
* Killer wieloryby mają niesamowitą wrażliwość dźwięku. Mogą wykryć nawet najsłabsze wibracje w wodzie, w tym odgłosy ruchów ich ofiary, oddychanie, a nawet bicie serca.
* To pozwala im zlokalizować ofiarę, nawet gdy jest ukryty w dnie oceanu, za skałami lub pływanie głęboko w wodzie.
4. Podwodna propagacja dźwięku:
* Dźwięk podróżuje szybciej i dalej pod wodą niż w powietrzu. Umożliwia to wielorybom zabójcy użyć echolokacji i słyszenie dźwięków na duże odległości.
* Właściwości wody pomagają również wzmocnić i skupić się na dźwiękach, ułatwiając im wykrycie ofiary.
Krótko mówiąc, Killer Whale ewoluowały niezwykłą kombinację anatomii, zachowania i wrażliwości dźwięku, która umożliwia im „widzenie” otoczenia za pomocą dźwięku, nawet w najciemniejszych głębokości oceanu.