Aracja to narażanie wody na powietrze, by wchłonęła tlen. W zdrowym stodole resztki roślin i ryb opadają na dno, a bakterie je rozkładają. Gdy tlen spada, rosną glony – pokrywają powierzchnię, odcinając tlen i słońce. Mechaniczna aracja cyklicznie unoszi wodę ubogą w tlen i odchody na powierzchnię, gdzie uwalniają gazy i chłoną tlen. Bakterie rozwijają się, pozbawiając glony pożywki. Gdy glony znikną – ryby i rośliny kwitną.
Funkcja
Aracja używa siły wody, powietrza lub maszyn, by wymusić cyrkulację. Korzystna cały rok. Ruchoma woda zimą zapobiega zamarznięciu całej powierzchni – pozwala na wymianę gazową zamiast gnilnienia pod lodem. Główna meta: zapobieganie glonom. W dużych ilościach toksyczne dla roślin, ryb, zwierząt i ludzi.
Typy aracji
- Wodospad – siła padającej wody wymieszatuje powierzchnię.
- Fontanna – strumienie wody rozbijają się o powierzchnię.
- Koło łopatkowe (paddle wheel) – wirujące łopatki jak na statkach rzecznych.
- Dyfuzor zanurzony – sprężone powietrze przez węże, dyfuzowane w mikropęcherzyki, unoszą wodę i osad na powierzchnię.
Cechy nowoczesnych systemów
Zasilanie: elektryczne, wiatraki, solarne. Kompresory: membranowe, łopatkowe, tłokowe – rosnące ciśnienia do głębszych stawów. Kompresory na brzegu pompują powietrze długimi wężami do dyfuzorów na dnie – nie trzeba prowadzić prądu na platformę w stodole.
Koszty i uwagi
Duże pompy/kompresory – drogie w zakupie i eksploatacji. Alternatywy (solarne, wiatrakowe) kontrwaga koszty energii, ale wysoki koszt początkowy – oszczędności w długim terminie. Hałas kompresorów uniemożliwia nocne użytkowanie w gęsto zaludnionych rejonach.
Korzyści
Aracja tłumi glony – czysta, klarowna woda bez toksyn i algicydów. Szorowanie/grzebanie powierzchni to uciążliwa praca. Po montażu systemu aracji pielęgnacja ekosystemu to kwestia włączenia włącznika.