Kwas huminowy powstaje przy rozkładzie roślinności wodnej. Jego ujemnie naładowane cząsteczki wiązują dodatnie jony wapnia i magnezu, usuwając je z roztworu. Miękczy wodę i obniża pH.
pH wody i twardość węglanowa
pH = stężenie jonów H⁺. Wysokie pH = niskie stężenie H⁺. Twardość węglanowa stabilizuje pH, hamując niebezpieczne spadki. Kwas huminowy (z procesów biologicznych) + zużycie CO₂ przez rośliny → wyczerpują twardość węglanową → pH spada.
Wymienna pojemność kationowa
Kwas huminowy pochodzi z humusu (prawie w pełni rozłożone rośliny wodne). Humus = lignina i celuloza ze ścian komórkowych – wysoka wymienna pojemność kationowa. Kwasy huminowe = złożone związki organiczne rozpuszczalne w wodzie, zawierające grupy fenolowe. Skoncentrowane toksyczne, w naturalnych stężeniach mniej. Zdolność wiązania jonów dodatnich → zmiana pH.
Dodatnio naładowane jony wodorowe
pH 7,0 = neutralne; >7,0 zasadowe; <7,0 kwasowe. Gdy kwas huminowy wiąże Ca²⁺ i Mg²⁺, te minerały uwalniają H⁺ → pH spada, woda staje się kwasowa.
Spadek w dół
Odchody ryb = ciągłe zakwaszanie. Rozkladająca się roślinność (np. lilie) + kwas huminowy = podwójne działanie. Koi (wrażliwe) potrzebują pH neutralnego. Spadek poniżej 7 = stres, obniżona odporność, śmierć wrażliwych gatunków.