Fitoplankton i zooplankton
Kwitnienia często wiążą się z wybuchowym wzrostem określonych gatunków fitoplanktonu. Choć te mikroskopijne glony tworzą bazę łańcucha pokarmowego wodnego, nadmierny wzrost tworzy nieprawowagi. Populacje zooplanktonu mogą początkowo wzrosnąć w odpowiedzi na obfite pożywienie, ale mogą się zawalić, gdy kwitnienie umiera, zostawiając mniej pożywienia dla gatunków wyżej w łańcuchu.
Ryby
Ryby zależne od zooplanktonu mogą konfrontować niedobory pożywienia po upadku kwitnienia, co wpływa na wzrost, rozmnażanie i ogólne zdrowie populacji.
Organizmy bentosowe
Gęste maty powierzchniowe z kwitnień glonów mogą blokować światło docierające na dno stawu. To ogranicza fotosyntezę roślin bentosowych, redukując pożywienie i siedlisko dla organizmów dna.
Wyczerpywanie tlenu
Gdy glony giną i gniją, bakterie zużywają duże ilości tlenu. To może stworzyć warunki hipoksyczne lub anoksyczne, stresujące lub zabijające ryby i inne życie wodne.
Wahania pH
Intensywna fotosynteza w dzień podnosi pH i obniża CO2. W nocy oddech odwraca proces, pH spada, CO2 rośnie. Te wahania mogą zakłócać metabolizm i oddech innych mieszkańców stawu.
Toksyny i allelopatia
Niektóre gatunki glonów produkują szkodliwe toksyny, które mogą zachorować lub zabić ryby, zooplankton i inne życie wodne. Inne uwalniają związki allelopatyczne hamujące wzrost konkurujących organizmów, dalej destabilizując ekosystem.
Ogólnie, kwitnienia glonów zakłócają delikatną równowagę ekosystemów stawowych, zmieniając sieci pokarmowe, wyczerpując tlen, wprowadzając toksyny i zagrażając przetrwania różnorodnych organizmów wodnych.