Wielki rekina biały oddycha skrzlami, łącząc dwie metody. Pobiera wodę płynąc do przodu (wentylacja ramowa) oraz otwierając i zamykając paszczę (pompowanie policzkowe). Woda przepływa przez włókna skrzlowe, gdzie tlen dyfunduje do krwi, a dwutlenek węgla uwalnia się na zewnątrz.
Zużyta woda wypędzana jest przez szczeliny skrzlowe, a system wymiany prądu przeciwniego maksymalizuje wchłanianie tlenu. Wielkie białe potrafią też zamykać szczeliny skrzlowe podczas jedzenia, chroniąc układ oddechowy.