Osmoregulacja w słodkiej wodzie:
Kiedy łososia przesuwa się ze słonej wody (wyższe zasolenie) do słodkowodnej (niższe zasolenie), istnieje tendencja do wchodzenia w ciało przez osmozę. Aby temu przeciwdziałać, łosoś aktywnie transportują jony, takie jak sód (Na+) i chlorek (Cl-), z wody do krwioobiegu. Proces ten zapewnia, że zachowują niezbędne jony i zapobiegają nadmiernemu rozcieńczeniu płynów ustrojowych.
Osmoregulacja w słonej wodzie:
Kiedy łosoś migruje z słodkiej wody do słonej wody (wyższe zasolenie), wyzwanie staje się zatrzymywaniem wody i zapobiegając nadmiernej utraty jonów. Aby to osiągnąć, łosoś zmniejszają produkcję moczu i aktywnie transportują jony, takie jak Na+ i Cl, z skrzeli do otaczającej wody morskiej. Ta adaptacja zapobiega odwodnieniu i utrzymuje właściwą równowagę jonów w ich ciele.
Rola skrzepów:
Skrzela łososia odgrywają kluczową rolę w utrzymywaniu równowagi soli i wody. Są one wyposażone w wyspecjalizowane komórki zwane komórkami chlorkowymi, które są odpowiedzialne za transport jonów. Komórki te aktywnie pompują jony na gradient stężenia, regulując ruch soli i wody przez błony skrzelowe.
Regulacja hormonalna:
Łosoś polega również na regulacji hormonalnej w celu utrzymania równowagi soli i wody. Prolactin, hormon wytwarzany przez przysadkę, odgrywa istotną rolę w kontrolowaniu ruchu wody w skrzelach i nerkach. Kortyzol, inny hormon uwalniany podczas stresu, pomaga w mobilizowaniu jonów i utrzymaniu osmoregulacji.
Podsumowując, łosoś z powodzeniem utrzymuje równowagę soli i wody podczas migracji poprzez połączenie aktywnego transportu jonów, adaptacji w skrzelach i regulacji hormonalnej. Te mechanizmy fizjologiczne pozwalają im rozwijać się zarówno w środowisku słodkowodnej, jak i słonej na różnych etapach ich cyklu życia, co czyni je fascynującym przykładem adaptacji wodnej i odporności.