Łosoś, jak inne ryby wędrowne, posiada niezwykłe adaptacje fizjologiczne do utrzymywania równowagi soli i wody podczas migracji między środowiskiem słodkowodnym i morskim.
Osmoregulacja we wódzie słodkiej: Gdy łosoś przechodzi z wody słonej do słodkiej, woda dąży do wniknięcia do ciała przez osmozę. Aby to przeciwdziałać, aktywnie transportuje jony sodu i chloru z wody do krwiobiegu, zapobiegając nadmiernemu rozrzedzeniu płynów ustrojowych.
Osmoregulacja we wódzie morskiej: Przy migracji ze słodkiej do słonej, wyzwaniem jest zatrzymanie wody i zapobieganie utracie jonów. Łosoś zmniejsza produkcję moczu i aktywnie transportuje jony sodu i chloru z zgiełków do wody morskiej, zapobiegając odwodnieniu.
Rola zgiełków: Zgiełki zawierają wyspecjalizowane komórki chlorowe odpowiedzialne za transport jonów. Te komórki aktywnie przepompowują jony przeciw gradientowi stężenia, regulując przepływ soli i wody przez błony zgiełkowe.
Regulacja hormonalna: Hormony: prolaktyna (z przysadki) kontroluje przepływ wody w zgiełkach i nerkach. Kortyzol (w stresie) mobilizuje jony i wspiera osmoregulację.
Dzięki aktywnemu transportowi jonów, adaptacjom zgiełków i regulacji hormonalnej łosoś pomyślnie funkcjonuje w obu środowiskach na różnych etapach życia.