1. Specjalistyczne nerki: Rekiny byków mają nerki, które mogą dostosować swoją funkcję w celu regulacji poziomu soli we krwi. W środowisku słonej ich nerki oszczędzają wodę i wydalają nadmiar soli. W słodkowodnej wodzie oszczędzają sól i wydalają nadmiar wody.
2. Komórki chlorkowe: Te wyspecjalizowane komórki w swoich skrzepach pomagają regulować poziomy soli poprzez aktywne pompowanie soli ze swoich ciał w środowiskach słodkowodnych i wchłanianie soli z otaczającej wody w środowisku słonej wody.
3. Osmolalność krwi: Rekiny byków mogą utrzymać stosunkowo stabilną osmolalność krwi (stężenie substancji rozpuszczonych), nawet podczas poruszania się między środowiskiem słonej i słodkowodnej. Ma to kluczowe znaczenie, ponieważ znacząca różnica w osmolalności między krwią a otaczającą wodą może powodować poruszanie się lub z komórek rekina, potencjalnie powodując uszkodzenie.
4. Adaptacje behawioralne: Rekiny byków spędzają czas w środowisku słonej i słodkowodnej. Mogą nawet podróżować rzekami i ujściami przez dłuższy czas, dodatkowo prezentując ich euryhalinowy charakter.
Te adaptacje pozwalają rekinom rozwinąć się w różnych siedliskach, od wód przybrzeżnych po rzeki słodkowodne i rzeki. Daje im to znaczącą przewagę pod względem dostępności żywności i zmniejsza konkurencję z innymi gatunkami.