Amur – prymitywny gatunek, jedyny przeżytek rzędu
Amur (bowfin) to prymitywny gatunek i jedyny przeżytek inaczej wyginionego rzędu ryb. Walcowate ciało amura przetrwało od okresu jury, podczas gdy jego krewniak znane są tylko ze skamieniałości. Amury zamieszkują wody zaległe – wśród zanurzonych gałązi i roślinności wodnej lub w podwytowanych brzegach rzecznych. Te starodawne ryby, żywiące się rakami, płazami, owadami i różnymi gatunkami ryb, to nocne drapieżniki. Amury występują w wschodniej połowie USA.
Anatomia ogólna – długą płetwą grzbietową i okrągły ogon
Słyną z niezwykle długiej płetwy grzbietowej rozciągającej się na ponad połowę długości grzbietu. W wodach Alabamy tylko węgiel amerykański ma dłuższą płetwę grzbietową. Ogon (płetwa ogonowa) okrągły, z jednym łapem. Głowa amura bez łusek, reszta ciała pokryta płytkami cykloidalnymi. Amury to dość duże ryby – do 90 cm (3 stopy) i 2,3–6,8 kg (5–15 lbs). Szacowana długość życia: 30 lat.
Kolorystyka – plamiste oliwkowe grzbiety i plama na ogonie
Amury są plamisto oliwkowo-zielone na grzbiecie, jasne na brzuchu. Samce i młode amury mają wyraźną plamę okową u podstawy płetwy ogonowej. Otoczona pomarańczowo-żółtym pierścieniem – sprawia, że drapieżnicy atakują tył ryby, myśląc, że to głowa. W zamieszaniu amur szybko ucieka do roślinności zanurzonej.
Ostre zęby i niezwykły pływak – płuczki dodatkowe
Amury mają solidne zęby psie i ciężką kostną płytkę między dolnymi szczękami. Potrafią połknąć powietrze z atmosfery, które magazynowane jest w pływaku – ten narząd działa też jako płuca, uwalniając powietrze w razie potrzeby.
Rozmnażanie – gniazdo z korzeni, opieka ojca
Amury tarłują wśród zarośli wiosną. Samiec buduje rozległe gniazdo z korzeni – do 90 cm (3 stopy) średnicy. Samiec tarłuje z wieloma samicami, po czym strzeże jaj i mlodych. Młodziki zostają blisko ojca do ok. 10 cm (4 cale). Młode amury płyną w gęstym stadzie pod ochroną ojca. Po opuszczeniu opieki ojca – w roślinności wodnej, powoli przechodzą w tryb samotny.