Ryby śledziowe należą do rodziny Clupeidae, która liczy prawie 200 gatunków. Są to małe, spalone, stadowe ryby żywiące się planktonem, żyjące w wodzie słodkiej i słonej. Śledzie mają pojedynczą płetwę grzbietową i wystające dolne szczęki oraz są srebrzyste. Ciała śledzi są dość głębokie, a boczki płaskie, wedle Instytutu Badań Zatoki Maine.
Śledź atlantycki
Śledzie atlantyckie to małe, pelagiczne ryby żywiące się planktonem, do 43 cm (17 cali) długości i do 0,7 kg (1,5 funta) wagi, wedle Instytutu Badań Zatoki Maine. Cechy: płetwa grzbietowa w okolicach górnej środka ciała, jaskrawe szaro-zielononiebieskie kolory na grzbiecie i srebrne na boczkach i brzuchu. Obfite populacje śledzi w Zatoce Maine czynią je jednym z najważniejszych gatunków ryb w tym regionie. Kiedyś uważano je za odrębny gatunek od śledzia pacyficznego, ale odtąd uznano, że różnią się tylko nieznacznie.
Śledź niebiesko-grzbietowy (Blueback Herring)
Śledzie niebiesko-grzbietowe zamieszkują wybrzeże Atlantyku Ameryki Północnej, od Nowej Szkocji do Floryby. Przypominają alewife, blisko spokrewniony gatunek, są albo srebrzyste, albo ciemnoniebieskie. Ciała są płaskie z boku i zaokrąglone na brzuchu z widelcem ogonowym. Bluebacki dorastają do maksymalnie 40 cm (16 cali) i 200 g (7 oz). Choć to ryba morska, zamieszkuje też rzeki i jeziora słodkowodne i jest jednym z najczęstszych gatunków w dolinie rzeki Hudson, wedle US Geological Survey.
Śledź alewife (Alewife Herring)
Śledzie alewife są rodzimie dla wybrzeża Atlantyku od Kanady do Karoliny Południowej, choć wपędzają do rzeki Delaware w Pensylwanii na wyprawy tarłowe, wedle Pennsylwańskiej Komisji Rybnej i Łowieckiej. Alewife po raz pierwszy zgłoszono w Wielkich Jeziorach w 1870 r. i tam pozostają. Mają ogólny srebrzysty kolor z kremowymi brzuchami, które mogą mieć jasne plamki. Dorastają do 30–38 cm (12–15 cali), a ich duże, metaliczne łuski łatwo odchodzą, wedle Marylands Department of Natural Resources.
Śledź mączny (Shad)
Śledzie mączne to typ śledzia występujący w wielu podgatunkach, np. shad korytkowaty (hickory shad), dorastający do 45–50 cm (18–20 cali), z wystającym dolnym szczękiem i kolorem bursztynowo-srebrnym. Amerykański shad dorasta do 50–60 cm (20–24 cale) i jest srebrzysty z kilkoma większymi plamami na barkach. Shad żołędziowy (gizzard shad) wyróżnia się żołądkopodobnym żołądkiem, wedle Pennsylwańskiej Komisji Rybnej i Łowieckiej. Grzbiet gizzard shada jest srebrzysto-szary, a boczki odbijają srebrzysto-czerwone, niebieskie, zielone lub mosiądzowe kolory.