W wodach Alaski występuje trzy gatunki kraba królewskiego (zwanego też krabem kamiennym) – czerwony, niebieski i złoty (lub brązowy). Każdy w innym obszarze oceanu. Kraby królewskie mają własną kategorię w klasyfikacji biologicznej: Lithodoidea. Wszystkie trzy gatunki są łowione komercyjnie.
Cechy
Wszystkie trzy gatunki kraba królewskiego nad wybrzeżem Alaski dzielą pewne cechy. Mają pięć par nóg, przednia para niesie szczęki. Mają charakterystyczny karapaks (pancerz pleców) z wachlarzowo rozłożonym "ogonem" schowanym pod tylną częścią pancerza. Ta asymetria kształtu ciała skłoniła naukowców do wniosku, że krab królewski jest potomkiem przodków podobnych do bernikli, których kształt służył do wciskania się do spiralnych muszli.
Siedlisko
Każdy z trzech gatunków żyje na dnie morza, choć w różnych obszarach wod Alaski. Czerwony krab królewski: od Brytyjskiej Kolumbii do Japonii, największa gęstość w Zatoce Bristol, Zatoce Norton i Archipelagu Kodiak. Niebieski krab królewski: wokół Wysp Pribilof i Wyspy St. Matthew. Złoty krab królewski: najbardziej obfitły w wodach wokół łańcucha wysp Aleutyckich.
Dieta
Kraby królewskie jedzą inne organizmy zwierzęce na dnie oceanu. W tym: robaki, mięczaki, ślimaki, gwiazdołomy, świerdziowce, glony. Znane też z jedzenia innych krabów, w tym czasem własnych gatunków. Kraby królewskie żerują też martwymi rybami i ssakami morskimi, które toną na dno.
Drapieżnicy
Kraby królewskie są w diecie wielu morskich stworzeń. Poza własnymi tendencjami kanibalskimi, zjada je: halibut, dorsz, skorpionik, żołądź żółty (yellowfin sole), ośmiornice i wydry morskie (w wodach przybrzeżnych). Kilka gatunków robaków nemertea zjada embrya krabów królewskich.
Łowienie kraba królewskiego Alaski
Ludzie to gatunek o największym wpływie na liczebność krabów królewskich w wodach Alaski. Czerwone, niebieskie i złote kraby królewskie są łowione komercyjnie i to cenne dania menu, niskotłuszczowe, niskokaloryczne, wysokobiałkowe. Legalnie sprzedaje się tylko samce. Łowienie: duże, zanętowe nory zrzucone z łodzi, opuszczane na dno i zebrane po 1–2 dniach. Ciężkie nory, burzliwe morza, linki i długie godziny czynią łowictwo kraba królewskiego Alaski niebezpiecznym (choć potencjalnie bardzo zyskowym) zawodem.