Dostosowanie bezczynności na granicy (idle adaptation at limit) to konfiguracja systemu tak, by używał maksymalnej ilości pamięci dozwolonej przez sprzęt. Zazwyczaj robi się to, ustawiając parametr idle_adaptation w konfiguracji maszyny wirtualnej na limit.
Gdy dostosowanie bezczynności jest ustawione na limit, system zużywa maksymalną dostępną pamięć, do limitu zdefiniowanego parametrem idle_memory. To ustawienie decyduje, ile pamięci system może zajmować w stanie bezczynności.
To podejście korzystne dla systemów z obciążeniami pamięciowymi, np. bazami danych czy serwerami WWW, gwarantując zasoby do wydajnej pracy.
Istnieją jednak kompromisy. Przydzielenie maksymalnej pamięci systemowi może zmniejszyć pulę dla aplikacji użytkownika i negatywnie wpłynąć na ogólną wydajność. Administratorzy powinni rozważyć zalety i ryzyka przed włączeniem tego ustawienia.