Wychodząc wieczorem na terenach wiejskich w Stanach Zjednoczonych, usłyszycie kakofonię dźwięków natury. Dwa z najczęstszych to wywy ropuchy i strzyżenie srków, które dla nieszkolonego ucha brzmią podobnie. Istnieją jednak wyraźne różnice pozwalające je odróżnić.
Dźwięk wywu ropuchy
Ropuchy i żaby należą do rzędu Bezwziór (Anura), ale do różnych rodzin. Ropuchy mają krótkie tylne nogi i suchą, grzebietkowatą skórę, co pozwala im dłużej przebywać poza wodą. Ich wywy są rzadsze i mniej złożone niż u żab – mogą brzmieć jak monoczne tryly, szczekanie, chrapanie, bicie w bęben, śmiech lub dzwon. Np. amerykańska ropucha wschodnia wydaje wyczny, długotrwały piszczel, powtarzając go 2–5 razy na minutę.
Dźwięk strzyżenia srka
Choć strzyżenie srka ma podobny barwę co pewne wywy ropuch, srki strzyżą znacznie częściej – nawet 49 razy w ciągu 13 sekund. Ich dźwięki są też bardziej spójne: zawsze delikatne strzyżenie lub małe dzwoneczki, podczas gdy ropuchy emitują różnorodne głosy.
Jak te zwierzęta wydają dźwięki?
Ropuchy pchają powietrze przez gardło i krtanę, a większość wzmacnia głos za pomocą worka głosowego (tylko jeden, w przeciwieństwie do niektórych żab mających dwa lub żadnego). Srki zaś strzyżą, tarąc o siebie plamistą i škrabową część skrzydeł.
Cel wydawania dźwięków
U ropuch i srków tylko samce potrafią wywać/strzyżeć. Głównym celem jest przyciągnięcie samic. Ropuchy mogą też wywać, by oznaczać terytorium, odstraszać rivali lub jako wezwanie o pomoc przy ataku drapieżnika. Srki strzyżą, by odstraszać drapieżników i konkurentów (szczególnie podczas parzenia).