Nomenklatura dwunazwowa to formalny system nazewnictwa gatunków dwoma słowami: nazwą rodzaju i epiteto gatunkowym. Nazwa rodzaju jest pierwsza, potem epiteto gatunkowe, obie tradycyjnie kursywą. Np. domowy kot to Felis catus.
System ten zaproponował szwedzki naturalista Carl Linnaeus w XVIII w. Stał się globalnym standardem klasyfikacji gatunków i jest używany do dziś, bo nadaje każdemu organizmowi unikalną, jednoznaczną nazwę.
Nazwa rodzaju odnosi się do szerszej grupy blisko spokrewnionych gatunków. Epitet gatunkowy zwęża do jednego konkretnego organizmu w tym rodzie. Np. rodzaj Felis obejmuje domowe koty (Felis catus), lwy (Panthera leo) i tygrysy (Panthera tigris).
Choć kojarzona ze zwierzętami, nomenklatura dwunazwowa dotyczy wszystkich organizmów żywych: roślin, grzybów, bakterii. Zwyczajna stokrotka to Bellis perennis. Dając uniwersalny język naukowcom, system zapobiega zamieszaniu i pozwala badaczom na całym świecie jasno komunikować się o tym samym gatunku.