Euhalofity, zwane też halofitami skrajnymi lub obligatoryjnymi, to rośliny, które przetrwają i rozwijają się w środowiskach o ekstremalnie wysokim stężeniu soli, zazwyczaj powyżej 45 promili. Występują na solistych równinach, solistych łąkach i obszarach przybrzeżnych.
Kluczowe adaptacje to: wyjątkowa tolerancja na sól, zdolność do akumulacji jonów do bilansu osmotycznego, tkanki mięsiste do magazynowania wody i wyspecjalizowane struktury, np. gruczoły solne do wydalania nadmiaru soli. Ponieważ niewiele innych roślin przetrwa w takich warunkach, euhalofity często mają ograniczoną konkurencję.
Przykłady to: salicornia (szkłownik), arthrocnemum, tamarysk (tamarysk), sueda (solenica), limonium (lawenda morska). Te rośliny odgrywają żywotne role w ekosystemach słonych, stabilizując glebę, zapobiegając erozji i dostarczając pokarmu i schronienia.