W USA króliki zazwyczaj trzyma się osobno, chyba że chodzi o hodowlę. W Kanadzie i Europie powszechne jest trzymanie ich w grupach – niezależnie od przeznaczenia (zwierzęta towarzyszące, hodowlane, rzeźne). Króliki są z natury społeczne, łatwe w obsłudze i – z wyjątkiem dorosłych, niekastrowanych samców – dobrze znoszą sobie nawzajem. Z odpowiednią opieką grupowe króliki wykazują bardziej naturalne zachowania niż te trzymane w samotności.
Kompatybilność
Najważniejszy czynnik przy tworzeniu grup. Zwierzęta należy znać sobie zanim osiągną dojrzałość płciową; wstępny okres tylko wizualnego kontaktu (sąsiedztwo klatek) zmniejsza agresję. Króliki przyzwyczajone do siebie najmniej się skłócą, ale stres wpływa na zachowanie. Każdego osobnika należy obserwować i oceniać cechy charakteru.
Siedlisko
Kroliki to naturalne wykopki i budownicze gniazd – muszą mieć co gryźć. Preferują słomę i posiekany papier nad wiórami, wiórkami i gołym podłogą. Rury, w których mogą się schować razem, redukują stres i agresję. Nieco podwyższona półka często zostaje zdominowana przez najsilniejsze osobniki.
Higiena
Problemy oddechowe i inne choroby w dużej mierze wynikają z nieprawidłowej sanitaryzacji. Częstotliwość czyszczenia zależy od liczby zwierząt, wielkości pomieszczenia i materiałów. Kroliki wybierają jedno miejsce do potrzeb, ale mocz i gnoj szybko się gromadzą. Mycie powierzchni roztworem kwasowym konieczne nawet dwa razy w miesiącu.
Przestrzeń
Grupowe króliki muszą mieć miejsce na ruch, interakcje i schronienie. Minimum: trzy skoki dojrzałego osobnika i możliwość postawania na tylnych nogach. To ok. 0,3–1 m² na zwierzę. Za mała przestrzeń = stres, agresja, choroby.