Różnorodność gatunków
Ponad tuzin gatunków i podgatunków rodzaju Sylvilagus znanych jako króliki dzicze. Wspólne cechy: dieta roślinną, aktywność zmierzchowo-świtową (krepuscularna). Każdy gatunek zaadaptował się do swojego zasięgu – dzicze występują na łąkach, w pustyniach, górach, a nawet na bagнах.
Główne gatunki w Ameryce Północnej
- Królik dziki wschodni (Sylvilagus floridanus) – najczęstszy w USA, większość wschodnich stanów (z wyjątkiem północnego Nowej Anglii), także AZ, NM. Lubi granice lasów i pól, łąki, zarosla, bagna.
- Królik dziki pustynny (Sylvilagus audubonii) – południowy zachód USA (CA–TX, MT–Meksyk). Lasy, łąki, pustinie, krzaki. Dieta: trawy, kora, kaktusy, mezquit.
- Królik dziki górski (Sylvilagus nuttallii) – zachód USA (MT–Sierra Nevada, środek NM/AZ, granica kanadyjska). Krzakowate/leśne stoki, brzegi rzek. Dieta: trawy, wierzby, zwyczajnie czosnek dziki (sagebrush).
- Królik bagienny (Sylvilagus aquaticus) – południe-centrum USA, Wybrzeże Mexyku (LA, MS, AL). Bagna, żuławy, terasy rzeczne, bagna cyprysowe. Domy w wysokich trawach.
- Królik dziki nowoangielski (Sylvilagus transitionalis) – tylko fragmenty Nowej Anglii, zagrożony/wyginający. Ciernie, krzaki. Terytorium 0,2–3,2 ha, samce największe.
Ciekawostka: W Polsce nie występują króliki dzicze (Sylvilagus) – mamy królica europejskiego (Oryctolagus cuniculus) oraz zającowe. Artykuł dotyczy fauny amerykańskiej.