Charakterystyka zająca
Zając (jack rabbit) należy do rodziny zającowatych, jest większy i ma dłuższe nogi niż królik. Od uszów nazywano go „jackass rabbit”, skróconej potem do „jack rabbit”. W centrum i na zachodzie Ameryki Północnej występuje co najmniej cztery gatunki. Najczęstsze to zajęc z białym i czarnym ogonkiem – spotykane na polach, pustyniach, terenach otwartych i w lasach.
Zającę żyjące blisko ziemi uprawnych
Zając może zjeść ponad funt (ok. 0,45 kg) pokarmu dziennie. Zające białooke na równinach i blisko farm jedzą rośliny zielonolistne (wszystko, co zielone i listaste, w przeciwieństwie do roślin drzewiastych – choć jedzą też korę). Większość traw jest zielonolistna, w tym pszenica. Lucerna to kolejny ulubiony pokarm. Farmerzy uprawiający te rośliny bywają z problemami z zającami.
Zającę pustynne
Zając czarnooki to jedyny gatunek na pustyni. Zimą jedzą pąki krzaków i korę. W ciepłsze miesiące – trawy. W suszę – kaktusy, które dostarczają też większość wody.
Zając antylopowy (Antelope jack rabbit) występuje na równinach i pustyniach, głównie w Arizonie, Nowym Meksyku i północy Meksyku. Lato je trawami, suszą – kaktusami i mezquitem. Pije bardzo mało wody – większość pobiera z roślin i kaktusów.
Zającę łąkowe
Zając białoboczny (Whitesided) jest prawie zagrożony. W Nowym Meksyku (głównej siedzibie) wpisany na listę gatunków zagrożonych. Susza i zapobieganie pożarom (które naturalnie ograniczają krzewy) spowodowały inwazję krzewów na łąkach, które są dietą tego zająca.
Zającę w chłodnym klimacie
Zając śnieżny (Snowshoe rabbit), choć nie nazywany „jack rabbit”, należy do zającowatych. Nazwa od dużych stóp przystosowanych do śniegu. Siedliska: fragmenty Gór Skalistych aż do krawędzi Arktyki. Zimą biały, latem brązowy. Dieta: trawy, drzewa, krzewy, rośliny.