Termin „kula kota” (ang. dust bunny) to powszechne określenie, ale jego dokładne pochodzenie niepewne. Kilka teorii wyjaśnia, jak te kluzy pyłu zdobyły królicze przezwisko.
Wygląd puchaty
Miękkie kluzy pyłu pod meblami lub w rogach często przypominają kształt i fakturę sierści królika – to najpewniej zainspirowało nazwę.
Naturalna uchylność
Kroliki są szybkie i trudne do złapania. Kule pyłu wydają się rozpraszać lub znikać, gdy je poruszy – naśladowują uciekinierczy charakter królika.
Folklor
W niektórych tradycjach kule pyłu utożsamiano z duchami domowymi lub drobnymi zwierzętami. Te wierzenia mogły utwierdzić użycie „krolika”.
Warianty językowe i kulturowe
Dialekty regionalne nazywają je „królikami pyłu” (dust rabbits) lub „ziarnkami pyłu” (dust motes), pokazując, jak język i percepcja ukształtowały termin.
Wniosek
Nazwa prawdopodobnie wywodzi się z mieszanki podobieństwa wizualnego, folkloru i potocznej mowy, ewoluując do znanego dzisiaj wyrażenia.