Nie ma historycznych dowodów na to, by „szczury okopowe” w I wojnie światowej dorastały nietypowym rozmiarom. Szczury były pewnie poważnym problemem w okopach, ale pozostały zwykłymi szczurami.
Oto co mówi nam zapis historyczny:
- Oportunistyczne przeżywacze: Szczury dobrze radzą sobie tam, gdzie jest dużo jedzenia i schronienia, a okopy oferowały obie rzeczy w nadmiarze.
- Szybka reprodukcja: Ich krótkie cykle rozmnażania pozwalały na eksplozję populacji w ciasnych, zamkniętych warunkach.
- Rozśrodkowacze chorób: Stanowiły realne zagrożenie zdrowotne dla żołnierzy, rozprzestrzeniając choroby.
Mimo tych faktów, nie ma zweryfikowanych relacji o szczurach o nietypowo dużych gabarytach w okopach. Historie o „gigantycznych szczurach” to najpewniej przesady urodzone z strachu, lęku i mrocznej atmosfery wojny.
Opieranie się na wiarygodnych relacjach historycznych, a nie na folklorze czy sensacyjnych opowieściach, daje nam jasniejszy obraz życia na froncie.