Zachowanie giermejów – poradnik dla opiekunów

Giermeje to małe gryzoni pochodzące z pustyni Afryki, Azji i Indii. Świetne zwierzęta domowe: przyjazne, małe i łatwe w opiece. Wadzą ok. 100 g, żywią się roślinnością (liście, korzenie, łodygi, nasiona). Żyją 3–4 lata, ale są podległe chorobom nerek i nowotworom.

Komunikacja

Giermeje witające znanych towarzyszy często trącą nosami – nawet mogą próbować tego z opiekunem. Uderzanie tylnymi nogami o podłoże to sygnał ostrzegawczy przed niebezpieczeństwem, ale czasem służy też rytuałom towarzyskim – inne giermeje dołączają, naśladując. Głośkie piszczenie to kolejne ostrzeżenie. Zadowolenie wyrażają delikatną wibracją, przypominającą mruczenie kotka.

Zachowanie agresywne

Zazwyczaj nieagresywne, ale mogą zaatakować lub uciec, gdy się zagrożone lub zestresowane. Przyczyny: częste spotkania z drapieżnymi zwierzętami (koty), niewłaściwe warunki w klatce (przewiary, upał). Przerażone giermeje stoją na tylnych łapach, składając przednie, i zamierają.

Usposobienie

Bardzo przyjazne, ciekawe, doskonale sprawdzają się w domach z dziećmi. Lubią żyć z innymi giermejami – najlepiej wychowywać je razem od młodu. Rajdują się, gonią i bawią się wspólnie. Gdy giermej chce się umyć, przevręca się na grzbiet przed towarzyszem.

Zachowanie terytorialne

Giermeje są terytorialne – dlatego warto brać je z jednego miotu lub wychowywać razem od młodu, by znali zapachy. Znakują terytorium, targając brzuch o przedmioty w klatce – mają gruczoły zapachowe na brzuchu, podobnie jak koty tarzą się o meble.