Członkowie rodziny gryzoń, gerbile hodowane jako zwierzęta domowe i w badaniach medycznych/naukowych. Gerbil mongolski i grzywiastoogony to dwa główne gatunki domowe, choć w naturze ponad 100 gatunków. Wszystkie gerbile dzielą cechy podstawowe, ale różne rasy mają specyficzne cechy.
Cechy wspólne gerbil
Gerbile występują w kolorach od białego do czarnego. Rozmiar 7–40 cm. Wygodniejsze w ciszy, z dala od głośnych hałasów. Bardzo dobry węch, kompensujący słaby wzrok. Nieagresywne – dobre dla rodzin. Ale agresywne wobec obcych gerbil po dojrzałości płciowej. Ogólnie aktywne, lubią eksplorować.
Gerbil mongolski
Popularna rasa domowa. Nazywane też "pustynnymi szczurami", mylone z mongolskim dzierżawcem. Rodzimy w półpustynnych rejonach Mongolii. Ponad 20 odmian kolorystycznych. Łagodne, społeczne – najlepiej w parach/grupach, dobre dla rodzin. Żyją 3–5 lat.
Gerbil grzywiastoogony
Nowi jako zwierzęta domowe, ale najłagodniejsza rasa. Rodzimy w północnych pustyniach Afryki. Futro żółte/szare z białym brzochem. Krótkie, maczugowate ogony – magazyn jedzenia i wody. Społeczne, ale mogą żyć solo. Dzięki nieagresyjności tolerują obsługę, rzadko gryzą. Żyją 5–7 lat.
Inne gatunki gerbil
Inne rasy mają cechy do przetrwania w rodzimych klimatach. Np. gerbil Cheesmana (Irak, Iran, Pakistan, Afganistan) – piaskowy kolor na maskowanie. Niektóre, np. gerbil Emina, trudne do hodowli w niewoli. Inne łagodne, dobre domowe. Gerbile społeczne – wolą pary/grupy. Wiele ras deprimuje się w samotności.