Wielkie gatunki gryzoni w Connecticut. Łagodny klimat, adaptacja do śniegów. Większość rzadko widziana – wyjątki: wiewiórki i świstak (woodchuck) przyzwyczajeni do ludzi. Na zewnątrz: więcej śladów (tamy bobrów, nory świstaków, orzechy po wiewiórkach) niż zwierząt.
Wspinacze po drzewach
Wiewiórka szara wschodnia – najczęstsza, dojrzałe drzewa. Wiewiórka czerwona – bliska kuzynka, sosnowe lasy, rudawy futer. Latające wiewiórki północna i południowa – nocne, podobne, południowa mniejsza, blisko wód/jezior, stare lasy liściaste.
Duże gryzoń
Bóbr – jeden z największych. Śród 1800 r. wyłowiony do wyginięcia w CT. Para reintrodukowana 1914 – odtąd rosną. Bardzo społeczne: rodzina zbiera jedzenie, opiekuje się młodymi, buduje tamy. Świstak (woodchuck/groundhog) – duży, do 4 kg przed hibernacją. Domy pod ziemią, zimowe śpienie. Bez tłuszczu nie przeżyje zimy CT.
Małe gryzoń
Myszy, wółki, szczury. Mysz domowa – blisko ludzi. Mysz bielonoga i wółk rudogrudzi – lasy. Piżmak (muskrat) i lemik południowy (southern bog lemming) – wody/bagna. Inni: mysz dzika, mysz skacząca, chomik pasiastek.
Dziwne i kolczate
Jeżowiec – nie na północy CT, ale południowe powiaty. Lasy z jodłami.