Skunksy to nocne wszystkożercy wielkości średniego kota, wyposażone w potężne gruczoły zapachowe w tylnej części ciała. Używają ich w obronie własnej. Pąkliwy płyn może wywołać nudności, a w oczach – tymczasową ślepotę. Dzikie skunksy przyciągane są do terenów zamieszkałych z powodu łatwego dostępu do jedzenia. Skunksy czasem trzyma się jako zwierzęta domowe. W każdym razie, gdy spotkasz skunsa, który czuje się zagrożony, zwierzę wyda dziwne mruczenie, uniesie ogon w pełni, postuka nogami. Może ryknąć, syknąć lub piszczeć. Jeśli nie podejmiesz odpowiednich działań, czeka Cię zapachowy zaskoczenie.
Instrukcje
W naturze
Zostań cichy; nie wydawaj głośnych ani potencjalnie przerażających dźwięków. Skunksy mają słaby wzrok, ale ostry słuch.
Zamarz. Przestań robić to, co robiłeś.
Odstępuj powoli i oddalaj się od skunsa. Dorosły skuns może precyzyjnie strzelać na 3 metry, zasięg do 7,5 metra.
W środowisku domowym
Sprawdź, czy Twój skuns domowy został odgruczołowany. Zazwyczaj hodowca robi to między 2. a 5. tygodniem życia, ale nie wszyscy hodowcy odgruczołują przed sprzedażą.
Znajdź lokalnego weterynarza chętnego pracować ze skunksami (nie wszyscy) i z doświadczeniem w usuwaniu gruczołów zapachowych.
Umów się na wizytę, by usunąć gruczoły odbytowe swojego skunsa.