Na Zewnątrz, odważny młody skun, zawsze wpychał nos we wszystko. Kochał eksplorować świat poza ich uroczą norą. W słoneczny popołudniu Na Zewnątrz przebrał się przez szczelinę w skałach, wdychając świeże powietrze i słodki zapach dziczych kwiatów.
„W Środku!” zawołał, a głos rozchodził się przez las. „Wyjdź i zobacz te piękne kwiaty!”
Ale W Środku, bardziej ostrożny młody skun, się nie ruszył. Wolał bezpieczeństwo i ciepło ich nory. „Nie, dziękuję, Na Zewnątrz,” odpowiedział. „Jestem szczęśliwy tutaj.”
Rozczarowany, Na Zewnątrz wędrował dalej. Poszedł wąwozem przez las, nos drgnąc od zapachów igieł sosnowych, wilgotnej ziemi i soczystych jagód. Ale nie mógł znaleźć W Środku nigdzie.
Nagle usłyszał cichy płacz. Pochodził z małej, zacienionej jaskini za gigantycznym dębem. Na Zewnątrz ostrożnie zajrzał do środka.
Tam, zwinięty w kulkę, był W Środku! „W Środku!” zawołał Na Zewnątrz, biegnąc do brata. „Co się stało?”
W Środku przysuszał. „Zgubiłem się,” powiedział, drżącym głosem. „Poszedłem za zapachem pysznego robaka, a teraz nie mogę znaleźć drogi do domu.”
Na Zewnątrz, dumny z bycia starszym bratem, objął ramionami W Środku. „Nie martw się,” powiedział. „Prowadzę cię z powrotem do domu.”
I tak Na Zewnątrz, odważny skun, zawiódł swego ostrożnego brata W Środku bezpiecznie z powrotem do nory, dowodząc, że choć byli różni, zawsze mieli nawzajem grzyby.