Łuski (skale)
Gęgacze: łuski dość duże, wypukłe, z grzbietem (keel) – sucho, matowo, chropowate, centralny grzbiet. Nijadowite: drobne, gładkie, błyszczące, bez grzbietu.
Wzór i kolorystyka
Gęgacze: charakterystyczne wzory per gatunek. Gęgacz diamentowy (Crotalus atrox) – duże diamenty po grzbiecie. Inne: diamentopodobne lub pasmowe. Dobry atlas gatunkowy pomaga zidentyfikować.
Ogon
Gęga: puste ogniwa z keratyny (odłuskiwane łuski) na końcu ogona – unikalne, dają dźwięk. Wzór łusek często zmienia się przy ogonie na pasma naprzemienne. Nijadowite: wzór biegnący do samej końcówki ogona.
Rozmiar i kształt odłusku
Niektóre gęgacze > 2,4 m (8 stóp) – mało gatunków w USA tak duże. Ciało grube w środku. Duży, szeroki odłusk = wskazówka na gęgacza.
Głowa – jamy termiczne
Gęgacze = pit vipery. Głębokie dołki (jamy) między okiem a nozdrzem – organy termiczne. Nijadowite w USA NIE MAJĄ jam termicznych. Jeśli widzisz jamy na odłusku głowy → prawdopodobnie gęgacz.
Uwaga
Identyfikacja z odłusku wymaga doświadczenia. W razie wątpliwości – traktuj jako potencjalnie jadowitego i skonsultuj z herpetologiem.