Wstęp
Nowa Zelandia (blisko Australii) – podobne warunki, suchy klimat, bogata fauna. Ponad 2500 gatunków pajęczaków, 3 wyjątkowo trujące i niebezpieczne dla ludzi.
1. Czerwona wdowa (Latrodectus hasselti)
Bardzo podobna do czarnej wdowy Ameryki Płn. Samica: okrągły, gładki czarny brzuch, gruby czerwony pas po grzbiecie + czerwona klepsydra na brzuchu. Samce: kremowi, brązowe/białe znaki. Pochodzą z Australii (kontenery, maszyny). Siedliska miejskie – domy (ciepło). Ugryzienia rzadkie (uwiąznięcie w odzieży), ale: silny ból, drętwienie, poty.
2. Kapito (Latrodectus katipo)
Podobna do czerwonej wdowy, różnice: czerwony znak na grzbiecie obramowany białem, ciało bardziej okrągłe, samce i samice podobna kolorystyka. Wybrzeża: plaże, wydmy, drzewa, puszki. Płochliwy, samotny drapieżnik, rzadko gryzie (nawet przy prowokacji). Ugryzienie: silny ból w miejscu, możliwe skurcze mięśni.
3. Pajęczak białyogonowy (Lampona murina)
Wygląda inaczej: brązowe, smukłe ciało, brzuch cygarnopowidlowy z białą plamą na końcu. Nie tką sieci. Dziennie w mieście (ciepło), ogrody z gniącą roślinnością (polują na owady/pajęczaki). Wchodzą do domów po domowe pajęczaki → ugryzienia nie rzadkie. Ugryzienie: silny ból i obrzęk, bez skutków trwałych.