Wstęp
Pajęczaki – najskuteczniejsze drapieżniki, wszędzie (dżungle, pustynie). Wszystkie (prawie) używają jadu: paraliż / śmierć ofiary. Australia – dom dla najbardziej trujących, część powszechnych.
1. Czerwona wdowa (Latrodectus hasselti)
Ekstremalnie powszechna. Wygląd: ciemnobrązowa/czarna, charakterystyczny czerwony pas po grzbiecie. Elastyczne środowisko, preferuje ciepło/miasta. Samotnie (w drewnie/pod nim) lub grupy setek (kradną obcą ofiarę). Dieta: owady, czasem myszy/jaszczurki.
2. Sydneyjski lejkowatec (Atrax robustus)
Jeden z najgroźniejszych na świecie. ~5 cm, grube czarne ciało. Wędruje do domów, gryzie bez ostrzeżenia. Preferuje wilgotno/próchłodne. Nory: ściany pokryte jedwabiem. Ugryzienie: może nie wstrzyknąć jadu, ale ZAWSZE do lekarza. Jad: wymioty, poty, bóle głowy/ciała, śmierć.
3. Pajęczak białyogonowy (Lampona cylindrata)
Mały (~2,5 cm ciała), szary, biała plama na końcu brzucha. Preferuje chłodno/wilgoć. Lato: ucieka do domów od upału. Toksyczność jadu sporná (twierdzą o martwicach skóry). Mimo to: nudności, bóle głowy, palący ból, świąd.
4. Pajęczak myszy (Missulena)
Duże (do 7,5 cm), masywne, gładko czarne. Samice: czerwona głowa. Naziemne, nory w ziemi. Atakują tylko prowokowane. Ogromne, twarde kły – głębokie ugryzienie. Jad: choroba (nudności, wymioty) + silny ból.
5. Pajęczak domowy czarny (Badumna insignis)
Mały (~1,3 cm), bolesne ugryzienie, czasem nudności/bóle głowy, jad nieśmiertelny. Suche miejsca, nocą przy lampach (ciągną motyle/muchy).
6. Wilczak australijski (Lycosidae)
Średni (1,3–3,8 cm), brązowy/szary, charakterystyczne jasne „U” na grzbiecie. Ugryzienie bolesne, zazwyczaj bez choroby. Nieagresywne – gryzą tylko zagrożone/prowokowane.