Czym są pajęczaki drzwiczkowe?
Pajęczaki drzwiczkowe (rodzina Ctenizidae) to grupa pajęczyń, które słyną z budowania podziemnych nor z ruchomymi, uszklapionymi drzwiczkami. Są one szczególnie powszechne w południowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych (od Florydi po Kalifornię), a także w Ameryce Południowej, Afryce, Australii i Azji (m.in. Japonia).
Wygląd
Pajęczaki drzwiczkowe na pierwszy rzut oka przypominają tarantule, są jednak mniejsze i mniej owłosione. Ich ciało osiąga zazwyczaj ok. 2,5 cm długości, a największe egzemplarze dorastają do 4 cm. Posiadają osiem oczek (trzy po bokach i dwa na środku), a nogi są krótkie, grube, błyszczące i przypominają patyczki. Kolorystycznie dominują odcienie brązu, choć występują także odmiany czarne, rudobrązowe i żółtobrązowe.
Siedlisko i budowa nor
Te pajęczaki preferują ciepłe klimaty. Kopią rurowe tunele w glebie, wykładzając je jedwabiem, a wejście zamykają drzwiczką zrobioną z jedwabiu i ziemi (ok. 2,5–3 cm długości). Drzwiczka jest maskowana liśćmi, kamieniami i gałązkami. Pajęczak czeka w norze, a gdy poczuje wibracje robaka, błyskawicznie wyskakuje i go złapie.
Żywienie
Pajęczaki drzwiczkowe są oportunistycznymi drapieżnikami. Główna pokarm to owady, ale większe egzemplarze potrafią zjeść małe ryby, myszy, węże, ptaki i żaby.
Wrogowie i obrona
Głównym wrogiem są osy, które wchodzą do nor i dzierżą pajęczaka. Pajęczak próbuje trzymać drzwiczkę zamkniętą kłówmi, ale zazwyczaj przegrywa. Inne zagrożenia to skorpiony, bandikuty, ptaki, muchy i wielonogi.
Długość życia i rozmnażanie
Dojrzewają przez kilka lat, a średnia długość życia to 5–20 lat. W wilgotną pogodę samce wędrują w poszukiwaniu samic i parują się w ich norach. Jeden samiec w ciągu życia parzy się z wieloma samicami.