Nazwa ta została prawdopodobnie nadana z powodu nawyku wiewiórek do trzymania krzaczastego ogona wysoko i machania je podczas poruszania się, dzięki czemu wydają się mieć cień śledzący.
Słowo to ewoluowało przez różne języki na przestrzeni wieków, w końcu docierając do „wiewiórki” po angielsku.