Czerwone wiewiórki (Sciurus vulgaris):
* Więcej specjalisty: Czerwone wiewiórki są uważane za bardziej specjalistyczne w ich niszach ekologicznych.
* dieta: Polegają przede wszystkim na nasionach iglastych (zwłaszcza sosny i świerku) w zakresie żywności. Chociaż będą jeść inne rzeczy, ich zależność od nasion iglastych sprawia, że są bardziej podatne na fluktuacje dostępności nasion.
* siedlisko: Wolą dojrzałe lasy iglastych i są mniej przystosowalne do szerszego zakresu siedlisk w porównaniu do szarych wiewiórek.
* Konkurs: Są mniej konkurencyjne z innymi gatunkami, zwłaszcza inwazyjną szarą wiewiórkę.
Szare wiewiórki (Sciurus carolinensis):
* Bardziej ogólne: Szare wiewiórki są uważane za bardziej ogólne.
* dieta: Mają szerszą i bardziej elastyczną dietę, spożywając szereg orzechów, owoców, nasion, a nawet owadów. Daje im to większą zdolność do znajdowania jedzenia w różnych środowiskach.
* siedlisko: Można je dostosować do szerszego zakresu siedlisk, w tym lasów liściastych, parków, a nawet obszarów miejskich.
* Konkurs: Są bardziej konkurencyjne, często kompetencyjne czerwone wiewiórki dla zasobów.
Kluczowe rozważania:
* gatunki inwazyjne: Szaja wiewiórka jest gatunkiem inwazyjnym w wielu częściach Europy, gdzie wypiera rodzimą czerwoną wiewiórkę. Podkreśla to przewagę konkurencyjną generalistów w nowych środowiskach.
* zdolność adaptacyjna: Generalistów są lepiej przygotowani do radzenia sobie z zmianami w swoim środowisku, co czyni je bardziej odpornymi w obliczu zmian siedlisk wywołanych przez człowieka.
Podsumowując: Czerwone wiewiórki są bardziej wyspecjalizowane, a szare wiewiórki są bardziej ogólne. To wyjaśnia, dlaczego szare wiewiórki tak skutecznie rozszerzyły swój zasięg i przewyższając czerwone wiewiórki w wielu obszarach.