Ekologowie ogólnie klasyfikują wiewiórki czerwone jako bardziej specjalistyczne, a szare jako bardziej generalistyczne.
Wiewiórka czerwona (Sciurus vulgaris)
Dieta: Silnie zależna z nasion sosnowych, szczególnie sosny i świerka.
Siedlisko: Preferuje dojrzałe lasy iglaste, gorzej adaptuje się do innych.
Konkurencja: Mniej konkurencyjna, zwłaszcza wobec inwazyjnych szarych.
Wiewiórka szara (Sciurus carolinensis)
Dieta: Elastyczna – orzechy, owoce, nasiona, nawet owady.
Siedlisko: Adaptuje się do lasów liściastych, parków, terenów miejskich.
Konkurencja: Silnie konkurencyjna, często wypiera czerwone o zasoby.
Wniosek
Wiewiórki szare są inwazyjne w Europie i wypierają rodzimę czerwoną, co ilustruje przewagę generalistów w zmieniających się środowiskach.