Wewnętrzne i zewnętrzne pasożyty
Żółwie wodne są narażone na wiele pasożytów wewnętrznych i zewnętrznych. Jak u wszystkich gadów – mogą spowodować poważne problemy zdrowotne i śmierć, jeśli nie wyleczone. Prawie zawsze infekcja następuje przez niesanitarne warunki lub przeludnienie.
Nicienie (Nematodes)
Najczęstsze pasożyty wewnętrzne. Podobne do nicieni u ssaków. Zarażenie: połknięcie jaj z kalu zainfekowanych zwierząt. Larwy dojrzewają w jelitach, rozmnażają się. Objawy: chudnięcie, biegunka, wymiotowanie dorosłych nicieni. Diagnoza: widoczne nicienie w wymiotach/kale.
Taśmnice i płatki (Tapeworms and Flukes)
Taśmnice: potwierdzenie po znalezieniu dorosłych w kale. Duża obciążenie = wyczerpanie. Diagnoza mikroskopowa kalu. Płatki: częste u żółwi wodnych. Wymagają pośrednika – ślimaka wodnego. Larwy przenikają z ust do płuc, dojrzewają. Uszkodzenia tkanek płucnych, chudnięcie.
Flegelaty (Flagellates)
Często u zdrowych żółwi, ale w dużej liczbie powodują problemy jelitowe. Znajdują się w nerkach, pęcherzyku moczowym, przewodach żółciowych. Mikroskopijne – diagnoza mikroskopem kalu. Objawy: biegunka, odwodnienie, chudnięcie, apatia, niezertrawiony pokarm w śluzowatym kale. Nieleczone = śmierć.
Pijawki (Leeches)
Widoczne na skórze. Przylegają, piją płyny ciała. Bez usunięcia rosną. Żółw nie pozbywa się ich sam.