Kolczaste humry występują na południowych wybrzeżach Ameryki Środkowej i Północnej – od Florydy do Kalifornii i na Bermudach. Choć łatwo je rozpoznać jako humry, nie mają dużych kleszczy. Obroną są anteny i kolce na pancerzu, zwłaszcza w sezonie parowania, gdy są najbardziej wrażliwe.
Wybór miejsca
Humry w Zatoce San Francisco zimą cofają się do głębszych partii oceanu. Wiosną (marzec–czerwiec, sezon parowania) płyną do cieplejszych, płytkich części zatoki. Parzą się w schronionych szczelinach i materiałach rafowych, by chronić się. Muszą ocenić miejsce jako bezpieczne dla potomstwa – z dala od dużych ryb, węgorzy, rekinów.
Częstotliwość
W tropikach humry mogą parzyć się kilkukrotnie rocznie. W San Francisco temperatura wody na to nie pozwala – tylko jeden sezon parowania. Samce alfa mogą parzyć się z kilkoma samicami. Beta-samce mogą nie parzyć się wcale – alfa jest silnie terytorialny.
Parzenie
Samce dojrzewają płciowo w 3–6 lat, samice 5–9 lat (zależy od rozmiaru). Samice parzą się tu po linku i polegają na alfie, by chronił je, aż nowy pancerz zwardzieje. Samcowy pakiet spermy (tarspot) deponowany na piersi samicy. Samica zrywa jaja, drapąc tarspot, by nawodnić.
Tarłowanie (spawning)
Samice noszą jaja 10 tygodni pod ogonem. Jaja: na początku koralowe, potem granatowe. Jedna samica może zrzucić do 680 tys. jaj – większość larw nie dożyje dorosłości. Do tarła samica odwraca ogon, zrzucając jaja na dolne strony roślinności. W Zatoce San Francisco tarło trwa maj–sierpień (zależnie od parzenia).